Bon Scott był utalentowanym wokalistą i wykonawcą znanym z charyzmatycznej obecności na scenie, surowego stylu wokalnego i umiejętności nawiązywania kontaktu z publicznością. Stał na czele AC/DC w jednym z najbardziej udanych okresów w historii zespołu i przypisuje się mu kształtowanie ich charakterystycznego hardrockowego brzmienia.
Jednak ustalenie, czy Scott jest „największym” frontmanem, wymaga rozważenia poza talentem muzycznym i obecnością na scenie. Role frontmana często obejmują pisanie piosenek, przywództwo i ogólny wpływ na muzyczną podróż zespołu i wpływ kulturowy.
Kiedy mówimy o wielkich frontmanach, często pojawia się kilka innych nazwisk, to Freddie Mercury (Queen), Robert Plant (Led Zeppelin), Mick Jagger (The Rolling Stones), Roger Daltrey (The Who) i David Bowie (a także jego sceniczny personas), żeby wymienić tylko kilka. Każdy z tych artystów wniósł do swoich zespołów unikalną mieszankę talentu, charyzmy i wizji artystycznej.
To, co czyni świetnego frontmana, często wykracza poza samą biegłość techniczną i obejmuje takie czynniki, jak prezencja na scenie, energia, charyzma, kontakt z publicznością, wkład w pisanie piosenek i ogólny wpływ na poszczególne gatunki.
Osobiste preferencje i spostrzeżenia mogą również odgrywać znaczącą rolę w określeniu ulubionego lub „największego” frontmana. Niektórzy mogą cenić umiejętności techniczne i zdolności wokalne, podczas gdy inni mogą priorytetowo traktować zdolność artysty do zaangażowania publiczności i zapewnienia niezapomnianych wrażeń na żywo.
Ostatecznie określenie „największego frontmana” jest subiektywne i oparte na indywidualnych ocenach, co czyni go kwestią osobistej opinii i otwartą na dyskusję wśród fanów i krytyków muzyki.