Hardcore punkowy: Opracowany pod koniec lat 70. XX wieku, zwłaszcza w południowej Kalifornii. Bardziej agresywna interpretacja punk rocka z naciskiem na krótkie utwory, szybkie tempa i zniekształcone brzmienie.
Punkpop: Łączy w sobie elementy punk rocka i muzyki pop. Bardziej melodyjny i przystępny niż tradycyjny punk, z naciskiem na chwytliwe melodie i zapadające w pamięć teksty.
Post-punk: Powstał pod koniec lat 70. jako reakcja na tradycyjny punk rock. Bardziej eksperymentalny, zawiera bardziej różnorodne wpływy, takie jak muzyka elektroniczna, jazzowa i eksperymentalna.
Oj!: Powstał w latach 70-tych w Wielkiej Brytanii. Zawiera elementy ulicznego punka i chuligaństwa piłkarskiego. Często charakteryzuje się motywami patriotycznymi i nacjonalistycznymi oraz silnym poczuciem wspólnoty i solidarności.
Kowpunk: Fuzja punk rocka i muzyki country. Opracowany w latach 80. XX wieku w Stanach Zjednoczonych, zwłaszcza w Teksasie. Łączy w sobie elementy tradycyjnej muzyki country, takie jak dźwięczne gitary i kowbojskie obrazy, z punkrockowym podejściem.
Crust punkowy: Powstał pod koniec lat 70. w Wielkiej Brytanii jako odgałęzienie hardcore punka i anarcho-punka. Charakteryzuje się nihilistyczną i antyautorytarną postawą, a teksty często poruszają tematy ucisku społecznego i politycznego, biedy i zdrowia psychicznego.
Uliczny punk: Pojawił się w latach 70. i 80. XX wieku. Pod silnym wpływem Oi!, ale z większym naciskiem na zmagania i doświadczenia marginalizowanych jednostek. Często porusza tematy biedy, uzależnień i bezdomności.
Punk anarchii: Podgatunek, który pojawił się pod koniec lat 70. w Wielkiej Brytanii. Ściśle powiązany z ideologiami anarchistycznymi i antyautorytaryzmem. Często łączy w sobie etykę „zrób to sam” i odrzucenie głównego nurtu komercji.
Ska-punk: Łączy w sobie elementy muzyki punk rockowej i ska, która powstała na Jamajce w latach 60-tych. Charakteryzuje się optymistycznymi rytmami, rogami i tanecznymi melodiami, często o zabarwieniu politycznym lub satyrycznym.
Nowa fala: Pojawił się na przełomie lat 70. i 80. XX wieku. Zawiera elementy muzyki punkowej, popowej i elektronicznej. Znany z charakterystycznego, ciężkiego syntezatorowego brzmienia i często postrzegany jako prekursor ruchu synth-pop.
Emo: Odmiana punku, która powstała w latach 80. Charakteryzuje się emocjonalnymi, introspektywnymi tekstami i serdecznymi występami. Często kojarzone z konkretnym stylem mody i poczuciem wyobcowania.
Pop-punk: Bardziej melodyjna i przystępna forma punka pojawiła się w latach 90. Charakteryzuje się chwytliwymi melodiami i refrenami, często nasyconymi melodiami inspirowanymi popem.