Gitara, charakterystyczny symbol duszy Andaluzji, jest stale obecna w całej jego twórczości. W swojej „Gitarze” używa go jako metafory kruchości i przemijania życia. Brzdękanie strun gitary przypomina tykanie zegara odliczającego sekundy do naszej nieuniknionej śmierci. Żałobny dźwięk gitary odzwierciedla lamenty zmarłych i ból żywych. Przypomina, że śmierć jest zawsze obecna, nawet pośród życia.
Melancholia
Gitara jest także symbolem melancholii, tematu wszechobecnego w hiszpańskiej kulturze. Mówi się, że „duende”, czyli duch gitary, jest mieszanką radości i smutku, a ta dychotomia znajduje odzwierciedlenie w samej muzyce. Gitara potrafi produkować najpiękniejsze i najbardziej zapadające w pamięć melodie, choć często są one zabarwione smutkiem. Ta słodko-gorzka odzwierciedla doświadczenia Hiszpanii, naznaczone zarówno radością, jak i bólem, świętowaniem i tragedią.
Pasja
Gitara jest instrumentem pasji i ta pasja znajduje odzwierciedlenie w twórczości Lorca. Jego wiersze i sztuki są przepełnione intensywnymi emocjami, a gitara jest często używana do wyrażania tych emocji. W „Gitarze” struny gitary porównane są do „nerwów wiatru” i „głosów gwiazd”. Gitara jest kanałem dla najpotężniejszych i pierwotnych emocji i to za jej pośrednictwem bohaterowie Lorki wyrażają swoją miłość, nienawiść, radość i smutek.
Pamięć
Gitara jest skarbnicą pamięci i jest to kolejny temat poruszany w „Gitarze” Lorki. Mówi się, że struny gitary są „pełne wspomnień” i potrafią przenieść słuchacza w różne czasy i miejsca. Gitara może przywoływać przeszłość, teraźniejszość i przyszłość i przypomina, że wszystko jest ze sobą powiązane.
Gitara, przedstawiona w literaturze Lorki, ucieleśnia złożoną interakcję między życiem i śmiercią, radością i smutkiem oraz pasją i pamięcią. Dzięki swojej symbolicznej i muzycznej mocy gitara staje się głębokim naczyniem wyrażającym istotę ludzkiego doświadczenia i głęboką rzeczywistość istnienia.