Oto odpowiednia część tekstu:
> Och, niech słońce świeci na moją twarz, gwiazdy wypełniają moje marzenie
> Jestem podróżnikiem zarówno w czasie, jak i przestrzeni, aby być tam, gdzie byłem
> Siedzenie ze starszymi rasy łagodnej, czego ten świat rzadko widywał
> Mówią o dniach, na które siedzą i czekają, a wszystko się wyjaśni
> Mówię o tym, który ma zakurzone stopy, z wizją człowieka, który widzi
> Powiem ci teraz
> Och, pozwól, że ci powiem
> Na pustyni pamiętasz swoje imię
> Bo nie ma nikogo, kto by nie zadał Ci bólu
> Och, pozwól, że ci powiem
> Na pustyni możesz znaleźć swoje imię
> Bo nie ma komu powiedzieć tego samego
Piosenka opowiada o podróżniku, który znajduje się na pustyni i zastanawia się nad swoim życiem i podróżą. Pustynia służy jako metafora miejsca samopoznania i introspekcji, gdzie jednostka może połączyć się ze swoją prawdziwą istotą i odnaleźć swoją autentyczną tożsamość.