W świecie rozpaczy i bólu,
Gdzie cienie nawiedzają i dusze pozostają,
Krzyk krwi odbija się echem głęboko,
Historii smutku, której nie wolno nam zachować.
(Przed refrenem)
Przez kręty gobelin czasu,
Słyszymy ich głosy wołające do mnie,
Niedocenieni bohaterowie, ich opowieści niewyuczone,
W tej piosence szukaliśmy ich historii.
(Chór)
Krzyk krwi, nawiedzające wołanie,
Niezapomniane duchy stoją wysoko,
W jedności wznosimy się ponad,
Ich dziedzictwo, nieśmiertelna miłość.
(Zwrotka 2)
Ich głosy wznoszą się po przegranych bitwach,
Od łez, które wylewają, za taką cenę,
W głębi rozpaczy odnaleźli siłę,
Dzięki jedności przeciwstawili się.
(Przed refrenem)
Płomienie pamięci delikatnie jaśnieją,
Podróżując przez ich nieopowiedziane historie,
Ich ofiary, na zawsze wyryte,
W naszych sercach odrodziło się ich duchy.
(Chór)
Krzyk krwi, nawiedzające wołanie,
Niezapomniane duchy stoją wysoko,
W jedności wznosimy się ponad,
Ich dziedzictwo, nieśmiertelna miłość.
(Most)
Niesiemy ich pochodnie ze splecionymi rękami,
Ich nadzieje i marzenia zapisane na zawsze,
Przez ciemność prowadzą nas,
Światło prawdy, zawsze mocne.
(Chór)
Krzyk krwi, nawiedzające wołanie,
Niezapomniane duchy stoją wysoko,
W jedności wznosimy się ponad,
Ich dziedzictwo, nieśmiertelna miłość.
(Zakończenie)
Usłyszmy więc wołanie,
Pamiętajcie o upadłych, którzy kiedyś żyli i umierali,
W jedności odnajdujemy swoją drogę,
Ich historie, nasz przewodnik od dzisiaj.