1. Pierwszy werset przedstawia stary kościół i opisuje jego otoczenie, w tym stare akacje, które wyrosły wysokie i majestatyczne.
2. W drugim wersecie mowa o dzwonze kościelnym, który bije od pokoleń, wybrzmiewając swą melodią w chwilach radosnych i smutnych w życiu członków wspólnoty.
3. Refren pieśni podkreśla trwałą obecność Kościoła, który na przestrzeni lat pozostaje niezmienny i niezmienny, stając się ponadczasowym sanktuarium dla wiernych.
4. Trzeci werset mówi o pokoleniach, które przeminęły, a które znalazły pocieszenie i siłę w trwałej obecności Kościoła. Obrazy „zmęczonych, którzy znaleźli odpoczynek” podkreślają rolę Kościoła jako miejsca pocieszenia.
5. Piosenka kończy się potwierdzeniem znaczenia Kościoła jako latarni wiary i tradycji, która przetrwała próbę czasu pomimo zmieniającego się świata poza jego murami.
„Lumang Simbahan” to nostalgiczny hołd złożony trwałemu duchowi wspólnoty i wiary, reprezentowany przez trwałą obecność starego kościoła. Podkreśla wagę zachowywania tradycji i pielęgnowania poczucia wspólnoty, jakie dają takie miejsca.