Jednak Chór początkowo kwestionuje prawdziwość twierdzeń Tejrezjasza. Postrzegają Edypa jako szlachetnego i mądrego władcę, który wcześniej uratował Teby przed Sfinksem. Trudno im uwierzyć, że mógł świadomie popełnić tak ohydne zbrodnie.
Chór uznaje opinię Tejrezjasza jako szanowanego proroka, ale zauważa również, że prorocy nie są nieomylni. Twierdzą, że motywacją Terezjasza mogą być osobiste żale lub fałszywa duma, i kwestionują ważność jego proroctw.
W miarę rozwoju sztuki i pojawiania się coraz większej liczby dowodów potwierdzających oskarżenia Tejrezjasza, Chór stopniowo zmienia swoje stanowisko. Coraz bardziej przekonują się o winie Edypa i wyrażają współczucie z powodu jego cierpień. Uznają jednak również, że działania Edypa, choć nieświadome, sprowadziły na miasto katastrofę.
Ogólnie rzecz biorąc, pogląd Chóru na oskarżenia Terezjasza przeciwko Edypowi ulega transformacji od początkowego sceptycyzmu do ostatecznego uznania ich prawdziwości. Ta zmiana odzwierciedla tragiczną trajektorię głównego bohatera i odkrycie jego losu, podkreślając rolę Chóru jako komentatorów i przewodników moralnych w historii.