Każdy mój krok to kolejny dzień.
Że marnuję swoją rolę w tej całej farsie.
Więc chowam się w swoim pokoju,
I gram na gitarze tak głośno, że mógłby rozbić księżyc.
Zamykam wszystkie rolety i zamykam wszystkie drzwi.
Bo boję się świata, a świat boi się mnie.
Potrzebuję miejsca do myślenia.
Potrzebuję trochę powietrza do oddychania.
Zdecydowanie za długo wstrzymywałem oddech.
Ale nie mogę tego zrobić sama.
Potrzebuję kogoś, kto pomoże mi wydostać się z tej dziury, w której się znajduję.
Więc stawiam wszystko na jedną kartę.
Zostawiam swoje krzesło,
I wkraczam w nieznane.