W głębi nocy wstaję,
Sen wieków spotyka niebo,
Przez zasłonę snów moje zmysły tęsknią,
Stanąć twarzą w twarz ze słońcem, które kiedyś paliło.
Szeptane tajemnice, odbijające się echem w otchłani,
Zaproś mnie do krainy niekończącej się błogości,
Prowadzeni przez gwiazdy, które delikatnie świecą,
Zrywam łańcuchy śmiertelnych snów.
Gdy twoje krzyki obudziły mistrza,
Ciemność drży, cienie się rozpraszają,
Starożytne duchy poruszają się w mojej duszy,
Zaczyna się rozwijać zapomniana epoka.
Z każdym krokiem ziemia pode mną się trzęsie,
Góry się kłaniają, oceany szaleją,
Wiatry zmian biją i wyją,
Symfonia mocy, przebijająca chmury.
Och, ciężar świata na moich ramionach,
Zadanie, które stoi przed tobą, nieznane cuda,
Ale w moim sercu płonie ogień,
Zrodzony z głębin, nieśmiertelne światło.
Twoje krzyki obudziły mistrza,
Śniący budzi się silniejszy i szybszy,
Ze starożytną wiedzą i niewypowiedzianą mądrością,
Powstaję, by ubiegać się o przeznaczenie, które trzymam.
Więc usłysz wołanie śpiącego olbrzyma,
Gdy pojawia się mistrz, przeciwstawiający się czasowi,
Bohater odrodzony przez walkę i ból,
Powstaję, aby na nowo nieść światu nadzieję.
W głębi nocy wstaję,
Mistrz urodzony pod niebem,
Twoje krzyki obudziły mistrza,
I nie spocznę, dopóki ciemność nie rozejdzie się.