W „Song of Myself” Whitman pisze:„Świętuję siebie i śpiewam,/I jak zakładam, ty to przyjmiesz,/Bo każdy atom należący do mnie jako dobry należy do ciebie…” Sugeruje to, że Whitman wierzy, że śmierć nie jest końcem istnienia człowieka, lecz jego kontynuacją w innej formie. Pisze też:„Nie pytam rannego, jak się czuje, bo on wie;/Jestem usatysfakcjonowany/Widzę śmierć z drugiej strony”. Sugeruje to, że Whitman wierzy, że śmierć nie jest doświadczeniem bolesnym ani nieprzyjemnym, ale raczej pokojowym i wyzwalającym.
Dla kontrastu Dickinson pisze w „Ponieważ nie mogłem zatrzymać się na śmierć”:„I minęliśmy szkołę, w której dzieci się męczyły,/W przerwie – na ringu –/Mijaliśmy pola pasące się zbożem/Mijaliśmy zachodzące słońce —/A raczej — minął nas…” Sugeruje to, że Dickinson wierzy, że śmierć przychodzi nagle i nieoczekiwanie i że w miarę możliwości należy jej unikać. Pisze także:„Zatrzymaliśmy się przed domem, który wydawał się / spuchnięcie ziemi - / Dach był ledwo widoczny - / gzyms - w ziemi. Sugeruje to, że Dickinson wierzy, że śmierć jest miejscem ciemności i zamknięcia.
Ogólnie rzecz biorąc, podejście do śmierci w „Song of Myself” jest uroczyste i afirmujące życie, podczas gdy w „Because I Could Not Stop for Death” jest pełne strachu i pesymizmu.