Wysokość dźwięku można mierzyć w jednostkach zwanych hercami (Hz). Jeden herc reprezentuje jedną wibrację na sekundę. Na przykład, jeśli nuta ma wysokość 440 Hz, oznacza to, że fala dźwiękowa związana z nutą wibruje 440 razy na sekundę.
Postrzeganie wysokości dźwięku jest logarytmiczne, co oznacza, że nuta o częstotliwości dwukrotnie większej niż inna nuta będzie brzmieć tak, jakby była o oktawę wyższa. Na przykład nuta o wysokości 220 Hz znajduje się oktawę poniżej nuty o wysokości 440 Hz.