1. Częstotliwość: Częstotliwość dźwięku mierzy się w hercach (Hz). Dźwięki o niskiej częstotliwości są ogólnie postrzegane jako przyjemniejsze niż dźwięki o wysokiej częstotliwości. Dzieje się tak dlatego, że dźwięki o wysokiej częstotliwości mogą być ostre i przeszywające, podczas gdy dźwięki o niskiej częstotliwości są często bardziej kojące i relaksujące.
2. Amplituda: Amplituda dźwięku jest mierzona w decybelach (dB). Dźwięki o wysokiej amplitudzie są ogólnie postrzegane jako bardziej nieprzyjemne niż dźwięki o niskiej amplitudzie. Dzieje się tak dlatego, że dźwięki o wysokiej amplitudzie mogą być głośne i nadmiernie pobudzające, podczas gdy dźwięki o niskiej amplitudzie są często delikatniejsze i uspokajające.
3. Barwa: Barwa dźwięku to cecha odróżniająca go od innych dźwięków o tej samej częstotliwości i amplitudzie. Niektóre barwy są postrzegane jako przyjemniejsze niż inne. Na przykład barwa instrumentu muzycznego może być przyjemniejsza niż barwa maszyny.
4. Harmonia: Harmonia dźwięku to sposób, w jaki odnosi się on do innych dźwięków. Dźwięki, które są ze sobą w harmonii, są postrzegane jako przyjemniejsze niż dźwięki, które są w dysharmonii. Na przykład harmonia utworu muzycznego może być przyjemniejsza niż harmonia korka.
5. Kontekst: Kontekst, w którym słychać dźwięk, może również wpływać na jego postrzeganą przyjemność. Na przykład dźwięk, który jest przyjemny w jednym kontekście, może być nieprzyjemny w innym kontekście. Na przykład dźwięk muzyki może być przyjemny w sali koncertowej, ale w bibliotece może być nieprzyjemny.
Ogólnie rzecz biorąc, przyjemne dźwięki charakteryzują się niskimi częstotliwościami, niskimi amplitudami, przyjemną barwą, harmonią i pozytywnym kontekstem. Nieprzyjemne dźwięki charakteryzują się wysokimi częstotliwościami, dużymi amplitudami, nieprzyjemnymi barwami, dysharmonią i negatywnym kontekstem.