Adagio jest zwykle używane do określenia tempa, które jest zarówno spokojne, jak i pełne wdzięku, często używane w muzyce klasycznej i romantycznej, aby wywołać poczucie spokoju, zamyślenia lub melancholii. Niektóre znane utwory wykorzystujące tempo Adagio obejmują:
– Adagio z „Sonaty księżycowej” Beethovena
- Adagio z „Adagio g-moll” Albinoniego
- Adagio z „21 Koncertu fortepianowego” Mozarta
- Adagio z III Suity Orkiestrowej Bacha
- Adagio z „IV Symfonii” Mendelssohna
Terminu Adagio można również używać w sensie przenośnym, aby opisać coś powolnego, pełnego wdzięku lub spokojnego. Na przykład ktoś może opisać spacer po parku jako „Adagio” lub odnieść się do zachowania danej osoby jako „Adagio”.
Adagio to piękne i wyraziste tempo, które można wykorzystać do stworzenia różnorodnych efektów muzycznych, od spokojnych i spokojnych po namiętne i intensywne.