Co wiesz o Mozarcie K 491?

23 Koncert fortepianowy A-dur Wolfganga Amadeusa Mozarta K. 488 (pierwotnie K. 491) to utwór składający się z trzech części, skomponowany prawdopodobnie między 2 a 4 marca 1786 r., a prawykonany 2 kwietnia tego samego roku w Wiedniu koncert promowany przez uczennicę kompozytora Therese von Trattnern. Jak podaje Neue Wiener Zeitung z 15 kwietnia 1786 r., kompozytor wykonał partię solową.

Utwór przeznaczony jest na fortepian solo, dwa oboje, dwa fagoty, dwa rogi i smyczki.

Tonacja A-dur koncertu jest stosunkowo rzadka w przypadku koncertu fortepianowego Mozarta (komponował więcej w tonacji C niż w jakiejkolwiek innej) i być może ze względu na jej jasność tonacja była preferowana w jego koncertowych rondach.

Z rękopisu autografu wynika, że ​​koncert był pierwotnie utrzymany w D-dur (Köchel K. 491), następnie Des (Köchel K. 491a) i wreszcie w A (Köchel K. 488).

Orkiestra rozpoczyna koncert krótkim wstępem w formie sonatowej. Sekcja rozwojowa przechodzi przez chwilę do a-moll, po czym powraca do A-dur. Część druga ma formę trójczęściową (ABA), część trzecia to rondo w formie sonatowej z krótką kadencją prowadzącą do kody.