1. Erik Satie: Często uważany jest za jednego z pionierów muzyki eksperymentalnej ze względu na swoje niekonwencjonalne podejście do kompozycji muzycznej. Jego dzieło „Irytacja” z 1893 roku składało się z pojedynczej frazy muzycznej, powtórzonej 840 razy w różnych harmoniach, kwestionującej tradycyjne wyobrażenia o formie i strukturze.
2. Arnold Schoenberg: Odegrał kluczową rolę we wczesnej muzyce eksperymentalnej poprzez rozwój atonalności i techniki dwunastotonowej. Techniki te oderwały się od konwencjonalnych praktyk harmonicznych, kwestionując ustalone normy w komponowaniu muzyki.
3. John Cage: Cage wyłonił się jako wybitna postać muzyki eksperymentalnej po drugiej wojnie światowej. Użycie przez niego nieokreśloności, ciszy i znalezionych przedmiotów rozszerzyło granice tego, co można uznać za „muzykę”. Godne uwagi dzieła to 4'33" (1952) i Muzyka zmian (1951).
4. Karlheinz Stockhausen: Stockhausen był niezwykle wpływowym niemieckim kompozytorem znanym z eksploracji muzyki elektronicznej i muzyki konkretnej. Jego dzieła, takie jak „Gesang der Jünglinge” (1955-56) i „Kontakte” (1959-60), prezentowały nowatorskie połączenia brzmień elektronicznych i instrumentalnych.
5. Terry Riley: Riley stał się wybitną postacią amerykańskiej muzyki eksperymentalnej lat sześćdziesiątych. Stosowanie przez niego minimalizmu i powtarzalności schematów w utworach takich jak „In C” (1964) i „A Rainbow in Curved Air” (1968) wywarło głęboki wpływ na kolejne pokolenia muzyków.
Muzyka eksperymentalna ewoluowała przez cały XX wiek, włączając elementy noise, improwizacji i multimediów. Eksperymentalne techniki i filozofie trafiły także do popularnych gatunków muzycznych, poszerzając zakres i różnorodność muzyki współczesnej.