Jest kilka powodów, dla których d-moll może być postrzegany jako smutna tonacja. Po pierwsze, zawiera szereg dysonansowych interwałów, takich jak tryton (między nutami F i B) i kwinta zmniejszona (między nutami C i F ♯). Te przerwy mogą powodować poczucie napięcia i niepokoju. Dodatkowo tonacja d-moll jest stosunkowo ciemna i niska w porównaniu do innych tonacji, co może przyczyniać się do jej ponurego nastroju.
Należy jednak pamiętać, że tonacja d-moll nie zawsze jest używana do wyrażania smutku. Można go również używać do wyrażania szerokiej gamy innych emocji, takich jak tęsknota, żal, a nawet złość. Na przykład opera Mozarta Don Giovanni zawiera kilka scen d-moll, które wyrażają poczucie winy i wyrzuty sumienia bohatera.
Ostatecznie o znaczeniu konkretnego utworu muzycznego decyduje intencja kompozytora, a nie tonacja, w jakiej jest on zapisany. Jednakże tonacja d-moll może często zapewnić utworowi muzycznemu silny kontekst emocjonalny i jest to klucz, który był używany przez wielu wielkich kompozytorów do tworzenia niektórych z ich najbardziej zapadających w pamięć dzieł.