Muzykę indyjską charakteryzują złożone struktury rytmiczne i cykliczność. Taale to cykle rytmiczne z określonym wzorem uderzeń i jednostek czasu, zwane „vibhagami”. Cykle te charakteryzują się liczbą uderzeń, rozmieszczeniem wibhagów oraz rozmieszczeniem akcentów i pauz.
Typowe tempa stosowane w muzyce indyjskiej obejmują:
1. Teentaal (cykl 16 uderzeń): Jest to jeden z najpowszechniejszych taali używanych w indyjskiej muzyce klasycznej, ludowej i popularnej. Składa się z 16 uderzeń podzielonych na cztery równe części (4 + 4 + 4 + 4), z akcentem pierwszego uderzenia każdej części.
2. Ektal (cykl 12 uderzeń): Ektal to kolejny popularny taal, który ma 12 uderzeń podzielonych na trzy równe części (4 + 4 + 4). Podobnie jak Teentaal, pierwszy rytm każdej części jest akcentowany.
3. Jhaptal (cykl 10 uderzeń): Jhaptal to żywy taal składający się z 10 taktów podzielonych na dwie nierówne części (3 + 7). Jest często używany w formach tanecznych, takich jak Kathak i jest znany ze swoich energetycznych wzorów rytmicznych.
4. Dadra (cykl 6 uderzeń): Dadra jest powszechnie używanym taalem w lekkiej muzyce klasycznej i ludowej. Składa się z sześciu taktów podzielonych na dwie części (3 + 3) i ma pełen wdzięku, płynny rytm.
5. Rupak (cykl 7-taktowy): Rupak to taal z 7-taktowym cyklem podzielonym na trzy części (2 + 2 + 3). Jest często używany w dhrupad, medytacyjnym stylu indyjskiej muzyki klasycznej.
To tylko kilka przykładów wielu taali używanych w muzyce indyjskiej. Każdy taal tworzy odrębną atmosferę rytmiczną i wpływa na ogólny nastrój i charakter kompozycji muzycznej. Doświadczeni muzycy i tancerze dogłębnie rozumieją te rytmy i wykorzystują je jako ramy do improwizacji, ekspresji i dopracowania.