Symfonia ta została skomponowana w 1824 roku i była ostatnią kompletną symfonią Beethovena. Znany jest ze swojej monumentalnej skali i wykorzystania ludzkiego głosu w końcowej części.
Utwór rozpoczyna się wielkim i majestatycznym wstępem, ustalającym główne tematy symfonii. Następnie symfonia eksploruje szeroką gamę emocji, od triumfalnych i radosnych po mroczne i tragiczne.
Ostatnia część symfonii, zwana „Odą do radości”, jest oprawą wiersza Friedricha Schillera „An die Freude” („Do radości”). Jest to potężny i podnoszący na duchu ruch, który celebruje jedność i radość całej ludzkości.