Termin „ground bass” jest powszechnie używany w muzyce barokowej, gdzie cieszył się dużą popularnością. Godnym uwagi przykładem jest „Chaconne z Partity nr 2 na skrzypce Jana Sebastiana Bacha” (BWV 1004), w którym występuje charakterystyczny i wciągający wzór mielonego basu powtarzany w całym utworze. Inne dobrze znane przykłady to „Dydona i Eneasz” Henry’ego Purcella, „Passacaille du Roi” Jeana-Baptiste’a Lully’ego i ostinato basso ze słynnego „Kanon in D” Pachelbela.
Technika basu nie ograniczała się do epoki baroku i była skutecznie stosowana w różnych stylach muzycznych, w tym w muzyce bluesowej, jazzowej, rockowej i popowej. Na przykład w bluesie powtarzana linia basu zwana progresją „dwunastotaktowego bluesa” stanowi harmoniczną podstawę wielu tradycyjnych piosenek bluesowych. W jazzie koncepcja basu pojawia się w niektórych improwizacjach i kompozycjach.
Zastosowanie basu ma kilka zalet w muzyce. Po pierwsze, może stworzyć poczucie stabilności i spójności, szczególnie w przypadku dłuższych fragmentów. Powtarzanie wzoru basu staje się znajome dla słuchacza, przyczyniając się do poczucia przewidywalności i znajomości. Po drugie, bas tworzy platformę do improwizacji i eksploracji melodycznej w innych partiach kompozycji. Muzycy mogą wykorzystywać powtarzającą się linię basu i wchodzić z nią w interakcję, co prowadzi do ciekawych muzycznych dialogów.
Basy gruntowe mogą być proste lub złożone, a ich zmiany w czasie mogą dodać głębi i złożoności dziełu muzycznemu. Mogą stworzyć mocny fundament melodyczny i rytmiczny, spajający różne sekcje kompozycji, oferując kompozytorom przydatne narzędzie do tworzenia wyrazistej i wciągającej muzyki.