Kiedy muzyk naciska strunę i szarpie ją, struna wibruje z wyższą częstotliwością. Dzieje się tak dlatego, że struna jest krótsza, przez co ma mniejszą masę wibrującą. Im mniejsza masa obiektu, tym szybciej może wibrować.
Wyższa częstotliwość wibracji wytwarza dźwięk o krótszej długości fali. Dzieje się tak, ponieważ długość fali dźwiękowej jest odwrotnie proporcjonalna do jej częstotliwości. Im wyższa częstotliwość, tym krótsza długość fali.
Tak więc, gdy muzyk naciska strunę i szarpie ją, wytwarzany dźwięk ma krótszą długość fali i wyższą wysokość.