1. X/Y
Technika X/Y zapewni obraz stereofoniczny o kącie około 90-130 stopni. Dwa mikrofony kardioidalne są ustawione w kształcie litery „X” bezpośrednio nad sobą. Zwykle dolny mikrofon jest ustawiony pod kątem 90 stopni w stosunku do górnego mikrofonu, co oznacza, że jest prostopadły. Można go jednak ustawić pod kątem, aby był bliżej lub dalej od siebie, w zależności od tego, ile chcesz uzyskać obrazu stereo.
2. Para z odstępami (A/B)
W technice rozstawionych par (czasami określanej jako para stereo A/B) te same dwa mikrofony są umieszczane obok siebie w pewnej odległości od siebie, a nie bezpośrednio nad sobą. Ta metoda tworzy znacznie szerszy obraz stereofoniczny niż konfiguracja X/Y, ale może również powodować ryzyko uchwycenia większej liczby szumów tła (szczególnie jeśli nagrywasz na zewnątrz lub w dużym pomieszczeniu).
W przypadku zaawansowanych konfiguracji wymagających większej liczby mikrofonów można zastosować dwie główne techniki.
1. ORTF
Metoda nagrywania ORTF to odmiana pary z odstępami, wykorzystująca dwa mikrofony kardioidalne (lub hiperkardioidalne) ustawione pod kątem 110 stopni od siebie, w odległości 17 centymetrów. Technika ORTF daje szeroki obraz stereo, który spada do około 80 Hz, gdzie zawęża się i zaczyna tracić efekt stereofoniczny dźwięków z zewnętrznych krawędzi.
2. Para Blumleina
Metoda Blumlein Pair wykorzystuje dwie dopasowane kapsuły mikrofonowe w kształcie ósemki w zbieżnej parze (jeden mikrofon bezpośrednio przed drugim). Kapsułki są ustawione względem siebie pod kątem 90 stopni, jedna pionowo, druga poziomo. Ponieważ wszystkie mikrofony kardioidalne i większość hiperkardioidów są uważane za mikrofony „ósemkowe”, gdy wykres biegunowy jest odwrócony na bok o 180 stopni, obie kardioidy lub obie hiperkardioidy mogą pracować w tej technice w „pseudoparie Blumleina”.