* Była to najwyższa częstotliwość próbkowania, jaką można było praktycznie osiągnąć przy dostępnej wówczas technologii. We wczesnych latach 80., kiedy opracowywano płyty CD, najwyższe możliwe do osiągnięcia częstotliwości próbkowania wynosiły około 50 kHz. Było to jednak zbyt wysokie dla stosunkowo wolnych komputerów i urządzeń pamięci masowej, które były wówczas dostępne. Jako kompromis pomiędzy wysoką jakością a praktycznością wybrano częstotliwość 44,1 kHz.
* Był kompatybilny z istniejącym analogowym sprzętem do nagrywania i odtwarzania. Zdecydowana większość analogowego sprzętu do nagrywania i odtwarzania w tamtym czasie wykorzystywała częstotliwość próbkowania 44,1 kHz. Oznaczało to, że płyty CD można było odtwarzać na istniejącym sprzęcie bez żadnych modyfikacji.
* To było dobre dopasowanie dla ludzkiego ucha. Ludzkie ucho słyszy dźwięki o częstotliwości do około 20 kHz. Częstotliwość próbkowania 44,1 kHz jest ponad dwukrotnie większa od częstotliwości, co oznacza, że może dokładnie odtworzyć cały zakres dźwięków słyszalnych przez ludzkie ucho.
Od czasu wprowadzenia płyt CD częstotliwość próbkowania 44,1 kHz stała się standardem dla dźwięku cyfrowego. Jest używany nie tylko do płyt CD, ale także do płyt DVD, plików MP3 i innych cyfrowych formatów audio.