1. Tonalność :Schoenberg odrzucił tradycyjny system tonalny oparty na skalach durowych i molowych, który od wieków stanowił podstawę muzyki zachodniej. Przyjął atonalność, technikę kompozytorską, która porzuciła koncepcję centrum tonalnego, w wyniku czego powstała muzyka o bardziej dysonansowym i nieustrukturyzowanym brzmieniu.
2. Harmonia :Muzyka Schönberga często wykorzystywała złożone i niekonwencjonalne struktury harmoniczne. Eksperymentował z nowatorskimi progresjami akordów, dysonansowymi interwałami i rozszerzonymi zasobami tonalnymi, rzucając wyzwanie tradycyjnym praktykom harmonicznym tonacji funkcjonalnej.
3. Melodia :Melodyjne pisarstwo Schönberga odbiegało od tradycyjnych lirycznych i symetrycznych melodii muzyki klasycznej. Wykorzystywał nieregularne i kanciaste linie melodyczne, zawierające rozłączne interwały, częste skoki i szeroki zakres tonów.
4. Rytm :Nowatorski był także język rytmiczny Schönberga. Oderwał się od regularnych i przewidywalnych schematów rytmicznych muzyki klasycznej i wprowadził rytmy nieregularne, synkopy i złożone struktury rytmiczne.
5. Formularz :Schoenberg eksperymentował z niekonwencjonalnymi formami muzycznymi, rzucając wyzwanie tradycyjnym strukturom formy sonatowo-allegro, ronda i wariacji. Tworzył nowe projekty formalne, często fragmentaryczne, asymetryczne i nieprzewidywalne.
6. Barwa :Schoenberg przywiązywał dużą wagę do wykorzystania barwy i koloru instrumentalnego. Często stosował niezwykłe kombinacje instrumentów, zgłębiał rozszerzone techniki i eksperymentował z nowymi dźwiękami i fakturami.
Muzyka Schönberga była rewolucyjna i stanowiąca wyzwanie dla współczesnej publiczności przyzwyczajonej do tradycyjnych form klasycznych. Jego innowacje położyły podwaliny pod rozwój modernizmu i atonalności w muzyce XX wieku.