Niektóre z najwcześniejszych trąb znaleziono w starożytnym Egipcie i Mezopotamii, a ich początki sięgają około 2000 roku p.n.e. Te wczesne trąby były wykonane z metalu, takiego jak brąz czy miedź, i były używane do celów wojskowych, takich jak nagłaśnianie szarży podczas bitwy.
Trąbek używano także w starożytnej Grecji i Rzymie i często kojarzono je z ceremoniami i rytuałami religijnymi. Trąbkę grecką nazywano salpinxem, a trąbkę rzymską tubą.
Trąbka była używana przez całe średniowiecze i renesans, a jej projekt i konstrukcja stopniowo ewoluowały. W XVII wieku trąbka stała się instrumentem bardziej wyrafinowanym, wyposażonym w zawory umożliwiające granie szerszego zakresu dźwięków.
Nowoczesna trąbka powstała w XIX wieku, dodano czwarty zawór i wykorzystano mosiądz jako główny materiał konstrukcyjny. Ułatwiło to grę na trąbce i pozwoliło na produkcję większego zakresu dźwięków.
Od tego czasu trąbka stała się popularnym instrumentem w wielu gatunkach muzyki, w tym w jazzie, muzyce klasycznej, rocku i popie. Jest to instrument uniwersalny, nadający się zarówno do gry solowej, jak i zespołowej.
Trąbka jest dziś jednym z najczęściej granych instrumentów na świecie i nadal stanowi ważny element wielu tradycji muzycznych.