- Trąbki: Trąbki były stosunkowo rzadkie w orkiestrze klasycznej przed XVIII wiekiem. Używano ich głównie do celów ceremonialnych i wojskowych. Stopniowo wzrosło ich wykorzystanie w orkiestrze klasycznej, szczególnie w dalszej części tego okresu.
- Rogi naturalne: W orkiestrze klasycznej powszechnie używano rogów naturalnych, zwanych także rogami bezzastawkowymi. Byli w stanie wyprodukować ograniczoną liczbę nut w oparciu o szereg harmoniczny, co ograniczało ich możliwości melodyczne. Gracze na rogu polegali na technikach zatrzymywania rąk i oszustach (dodatkowe tuby), aby zmieniać wysokość.
- Puzony: Puzony były rzadko używane w orkiestrze klasycznej. Ich włączenie stało się bardziej powszechne w okresie romantyzmu w XIX wieku.
- Instrumenty dęte blaszane z kluczem lub zaworem: Instrumenty dęte blaszane z kluczem lub zaworem znajdowały się wciąż na wczesnym etapie rozwoju w okresie klasycznym i zostały powszechnie przyjęte dopiero później. Pozwoliły na większą elastyczność i możliwości chromatyczne, przekształcając możliwości instrumentów dętych blaszanych w orkiestrze.
Początkowo instrumenty dęte blaszane pełniły przede wszystkim rolę drugoplanową, zapewniając harmoniczne wzmocnienie smyczków. W miarę jak kompozytorzy zaczęli zgłębiać unikalne barwy instrumentów dętych blaszanych, ich zastosowanie rozszerzyło się, co doprowadziło do bardziej znaczących i solowych ról w orkiestrze.