Część pierwsza (Allegro ma non troppo, un poco maestoso):
- Homofonia:Temat otwierający rozpoczyna się homofoniczną fakturą, której melodii towarzyszą akordy.
- Polifonia:Część rozwija się sekcjami fugalnymi z kilkoma niezależnymi liniami melodycznymi.
- Kontrapunktowy:W całym ruchu stosowane są różne urządzenia kontrapunktowe, takie jak kanony i odwracalny kontrapunkt.
Część druga (Molto vivace):
- Scherzo i Trio:Część druga składa się z żywej sekcji scherza o homofonicznej fakturze z kontrastującymi, bardziej lirycznymi sekcjami (trio) charakteryzującymi się kombinacją homofonii i polifonii.
Część trzecia (Adagio molto e cantabile):
- Homofonia z towarzyszeniem orkiestry:Powolna część trzecia przedstawia płynącą melodię, przede wszystkim o homofonicznej fakturze, wspieranej przez akompaniament orkiestry.
Część czwarta (Allegro assai):
- Fuga polifoniczna:Finał rozpoczyna się potężną sekcją fugi o fakturze polifonicznej.
- Homofonia:Chór wchodzi z homofoniczną oprawą tematu „Ody do radości” Friedricha Schillera, któremu towarzyszy orkiestra.
- Polifonia i homofonia:Część ta łączy tekstury polifoniczne i homofoniczne, gdy chór i orkiestra przeplatają swoje partie, czego kulminacją jest wspaniały i majestatyczny dźwięk.
Ogółem:
IX Symfonia ukazuje mistrzostwo Beethovena w zakresie faktury muzycznej. Zastosowanie homofonii, polifonii i technik kontrapunktycznych tworzy gobelin dźwiękowy, od skomplikowanych fragmentów fugalnych po radosny finał chóralny. Zróżnicowane tekstury symfonii przyczyniają się do jej bogactwa i emocjonalnego oddziaływania.