1. Atonalność i politonalność:
- Atonalność odnosi się do muzyki, której brakuje tradycyjnego centrum tonalnego lub tonacji. Polega na wykorzystaniu dysonansowych interwałów i niekonwencjonalnych harmonii, aby stworzyć poczucie niejednoznaczności i napięcia.
- Politonalność to jednoczesne użycie dwóch lub więcej tonacji lub kluczowych ośrodków w utworze muzycznym, co powoduje konflikt lub efekt warstwowy.
2. Serializm:
- Serializm to metoda kompozytorska oparta na organizacji elementów muzycznych, takich jak wysokość, czas trwania i dynamika, w uporządkowane serie lub sekwencje. Każdy element jest systematycznie zmieniany i rozwijany w całym utworze.
3. Muzyka przypadkowa i muzyka aleatoryczna:
- Muzyka przypadku, zwana także muzyką aleatoryczną, zawiera w swojej kompozycji elementy przypadkowości. Kompozytorzy mogą wykorzystywać improwizację, rzuty kośćmi lub inne nieprzewidywalne czynniki, aby określić pewne aspekty muzyki.
4. Muzyka elektroakustyczna i elektroniczna:
- Muzyka elektroakustyczna łączy w sobie tradycyjne instrumenty akustyczne z dźwiękami i technologiami elektronicznymi, takimi jak magnetofony, syntezatory i efekty elektroniczne.
- Muzyka elektroniczna natomiast tworzona jest w całości przy użyciu środków elektronicznych i nie wykorzystuje instrumentów akustycznych.
5. Minimalizm:
- Minimalizm to styl muzyczny charakteryzujący się powtarzalnymi wzorami, ograniczonym materiałem muzycznym i stopniową ewolucją dźwięku w czasie. Często stwarza wrażenie medytacyjnej kontemplacji i skupia się na subtelnych zmianach i wariacjach w ramach prostej struktury.
6. Muzyka widmowa:
- Muzyka spektralna opiera się na analizie i manipulacji widmem dźwięku. Kompozytorzy wykorzystują technologię komputerową do badania i przekształcania właściwości dźwiękowych dźwięków, tworząc złożone i bogate tekstury dźwiękowe.
7. Techniki rozszerzone:
- Instrumentaliści i wokaliści wykorzystują rozszerzone techniki, aby wydobyć nowatorskie dźwięki wykraczające poza tradycyjne metody gry lub śpiewu. Techniki te mogą obejmować nietypową artykulację, przygotowanie instrumentu lub dźwięki wokalne, takie jak glosolalia lub śpiew gardłowy.
Techniki te pozwoliły kompozytorom oderwać się od tradycyjnych praktyk muzycznych i odkryć nowe możliwości dźwiękowe, co zaowocowało różnorodną gamą stylów muzycznych i innowacjami, które nadal kształtują współczesną muzykę.