Wyraz kulturowy: Muzyka pozwalała niewolnikom wyrażać swoją tożsamość kulturową, emocje i doświadczenia. Poprzez muzykę zachowywali i przekazywali swoje tradycje kulturowe, mimo że zostali siłą wypędzeni ze swoich ojczyzn.
Źródło komfortu: W obliczu niewyobrażalnych trudności i ucisku muzyka zapewniała pocieszenie i poczucie wspólnoty. Niewolnicy używali piosenek jako sposobu radzenia sobie z trudną rzeczywistością oraz znajdowania siły i odporności.
Komunikacja i sieci: Muzyka służyła jako tajna forma komunikacji między niewolnikami. Używali zakodowanych wiadomości i duchów do przekazywania informacji o planowanych ucieczkach, buntach i wiadomościach z innych plantacji.
Wyraz religijny: Muzyka przeplatała się z praktykami religijnymi i kultem. Nabożeństwa duchowe, pieśni służbowe i muzyka gospel pozwalały niewolnikom znaleźć pocieszenie i inspirację w swojej wierze.
Opór i protest: Muzyka stała się potężnym narzędziem oporu wobec odczłowieczających warunków niewolnictwa. Poprzez swoje pieśni niewolnicy wyrażali swoje niezadowolenie i rzucali wyzwanie opresyjnemu systemowi, który kontrolował ich życie.
Rozrywka i radość: W środku ich zmagań muzyka zapewniała także chwile radości i rozrywki zniewolonym jednostkom. Wspólny śpiew i taniec podczas zgromadzeń i uroczystości pomogły im podnieść na duchu i stworzyć poczucie wspólnoty.