Rozwój współczesnej notacji muzycznej przypisuje się grupie mnichów benedyktynów w XI wieku, zwłaszcza Guido d'Arezzo (ok. 991-ok. 1033) i jego współpracownikom z klasztoru benedyktynów w Pompozie we Włoszech. Guido d'Arezzo jest często uważany za „ojca muzyki zachodniej” ze względu na jego znaczący wkład w tę dziedzinę. Oto bardziej szczegółowe wyjaśnienie roli Guido d'Arezzo w wynalezieniu nut:
1. System Solfege:
Guido d'Arezzo opracował system solfeżu, w którym sylaby reprezentują tony muzyczne. Sylaby „Do”, „Re”, „Mi”, „Fa”, „Sol”, „La” i „Ti” (później zmienione na „Do”) są przypisane do siedmiu nut skali muzycznej. Sylaby te pochodzą od pierwszych sylab łacińskiego hymnu „Ut queant laxis”, używanego przez Guido do nauczania muzyki.
2. Linie i spacje:
Guido przedstawił koncepcję wykorzystania linii i spacji na pięciolinii do przedstawienia wysokości dźwięku. Każda linia i spacja odpowiadają określonej nucie muzycznej. Pierwotnie pięciolinia składała się z czterech linii, ze spacjami reprezentującymi nuty pomiędzy nimi. Z biegiem czasu kadrę powiększono do pięciu linii, co zapewniało szerszą gamę boisk.
3. Klucze i kluczowe podpisy:
Guido opracował także system kluczy, czyli symboli umieszczanych na początku pięciolinii, wskazujących poziom tonu nut. Użył liter „F” i „C” do przedstawienia nut „fa” i „do” w określonych linijkach pięciolinii. Dodatkowo Guido wprowadził koncepcję sygnatur tonacyjnych, które określają ostre lub bemole, które należy zastosować do określonych nut w całym utworze muzycznym.
Chociaż wkład Guido d'Arezzo był fundamentalny, należy zauważyć, że rozwój współczesnej notacji muzycznej był zbiorowym wysiłkiem trwającym kilka stuleci. Inne znaczące postacie, takie jak Franco z Kolonii i Johannes de Garlandia, również wniosły znaczący wkład w udoskonalenie notacji muzycznej w średniowieczu i później.