1. Skrzypce:Skrzypce były jednym z najwybitniejszych instrumentów solowych epoki baroku. Jego zdolność do wytwarzania szerokiej gamy tonów, od delikatnych i wyrazistych po potężne i wirtuozowskie, sprawiła, że stał się ulubieńcem kompozytorów i muzyków. Skrzypkowie tacy jak Arcangelo Corelli, Antonio Vivaldi i Johann Sebastian Bach napisali liczne koncerty i sonaty, które ukazały techniczne i muzyczne możliwości skrzypiec.
2. Klawesyn:Klawesyn był instrumentem klawiszowym szeroko używanym jako instrument solowy w okresie baroku. Jego jasne i wyraziste brzmienie, uzyskane poprzez szarpanie strun kolcami lub skórzaną plektrą, sprawiło, że nadawał się do grania skomplikowanych melodii i złożonych harmonii. Kompozytorzy tacy jak François Couperin, Jean-Philippe Rameau i Domenico Scarlatti skomponowali solowe utwory klawesynowe, które podkreśliły możliwości ekspresyjne instrumentu.
3. Lutnia:Lutnia, instrument szarpany, odgrywała znaczącą rolę w muzyce barokowej. Jego ciepłe i łagodne brzmienie, wraz z możliwością tworzenia akordów i melodii, uczyniło z niego wszechstronny instrument solowy. Luteniści, tacy jak John Dowland, Robert de Visée i Silvius Leopold Weiss, skomponowali suity, preludia i inne utwory solowe, które badały muzyczne możliwości lutni.
4. Flet:Flet barokowy, znany również jako flet poprzeczny, zyskał w tym okresie rozgłos jako instrument solowy. Jego słodki i liryczny ton w połączeniu ze zwinnością i umiejętnością tworzenia skomplikowanych fragmentów sprawił, że stał się popularnym wyborem wśród kompozytorów i wykonawców. Fleciści tacy jak Johann Joachim Quantz, Pierre-Gabriel Buffardin i Michel Blavet skomponowali solowe koncerty i sonaty na flet, które pokazały wszechstronność instrumentu.
5. Obój:Obój, instrument dęty drewniany o podwójnym stroiku, stał się znaczącym instrumentem solowym w muzyce barokowej. Charakterystyczne, nieco nosowe brzmienie i walory wyrazowe sprawiały, że nadawał się zarówno do fragmentów lirycznych, jak i wirtuozowskich. Oboiści, tacy jak Alessandro Marcello, Giuseppe Sammartini i Georg Philipp Telemann, skomponowali koncerty i sonaty, które podkreślały wyjątkowe cechy oboju.
Te instrumenty solowe odegrały kluczową rolę w kształtowaniu muzycznego krajobrazu epoki baroku, przyczyniając się do rozwoju muzyki instrumentalnej oraz ukazując wirtuozerię i kunszt muzyków tamtej epoki.