Kulintang:Kulintang to instrument gongowy powszechnie używany na południowych Filipinach, w tym na Mindanao. Składa się z rzędu stopniowanych gongów ułożonych na poziomym stojaku. Gracze używają dwóch drewnianych młotków do uderzania w gongi, tworząc melodyjne i skomplikowane wzory.
Dabakan:Dabakan to duży jednogłowy bęben powszechnie używany w grupach etnicznych, takich jak ludność Maranao i Maguindanao na Mindanao. Gra się na niej rękami lub kijami i służy jako rytmiczny akompaniament do tańców, rytuałów i występów.
Kubing:Znany również jako harfa żydowska, kubing to instrument z rezonatorem ust, w którym metalowy język jest przymocowany do metalowej lub bambusowej ramy. Gra się na niej poprzez przyłożenie instrumentu do ust i wyrywanie języka, co wywołuje wibrujący dźwięk.
Suling:Suling to bambusowy flet występujący na Filipinach, w tym na Mindanao. Zwykle ma od czterech do sześciu otworów na palce i wytwarza miękki i melodyjny dźwięk.
Kudyapi:Kudyapi to instrument przypominający gitarę, rozpowszechniony wśród różnych rdzennych grup na Mindanao. Ma długą drewnianą szyję i trzy lub więcej strun wykonanych z włókien roślinnych. Kudyapi jest szarpany, aby stworzyć skomplikowane melodie muzyczne.
Agung:Agung to duży gong powszechnie używany w różnych częściach Indonezji i południowych Filipin. Po uderzeniu drewnianym młotkiem wydaje głębokie i donośne dźwięki. Na Mindanao agung jest często używany podczas tradycyjnych ceremonii i rytuałów.
Tambora:Tambora to cylindryczny dwugłowicowy bęben podobny do indyjskiej tabli. Gra się na nim rękami i wytwarza rytmiczne uderzenia, często towarzysząc innym instrumentom muzycznym podczas występów.
Te instrumenty muzyczne mają znaczenie kulturowe i historyczne w różnych społecznościach Mindanao. Są nie tylko symbolami tożsamości regionalnej, ale służą także jako medium wyrażania tradycji kulturowych, świętowania festiwali i przekazywania historii za pomocą muzyki i rytmu.