Charakterystyka wiolonczeli:
- Rozmiar :Wiolonczela ma około 1,2 m wysokości i około 0,9 m długości korpusu.
- Ciągi :Ma cztery struny strojone w kwintach, przy czym najniższy ton to „C2” (oktawa poniżej środkowego C), po którym następują „G2”, „D3” i „A3” (najwyższy).
- Budownictwo :Wiolonczela jest podobna budową do dużych skrzypiec, ale ma dłuższą szyję, dłuższy i szerszy korpus oraz zwój przypominający głowę ludzkiej twarzy.
- Gra :Wiolonczelista trzyma wiolonczelę między nogami, wspartą kołkiem spoczywającym na podłodze lub ziemi i za pomocą łuku przeciąga po strunach, aby wydobyć dźwięk.
Wiolonczela ma bogatą historię :
- Początki :Uważa się, że rozwinęła się we Włoszech pod koniec XVI wieku i wywodzi się z wcześniejszych prekursorów, takich jak viola da gamba.
- Epoki baroku i klasycyzmu :Rola wiolonczeli w muzyce orkiestrowej i solowej stała się bardziej widoczna w epoce baroku i klasycyzmu. Znani kompozytorzy, tacy jak Vivaldi, Bach, Haydn i Mozart, napisali znakomite koncerty wiolonczelowe i utwory kameralne.
- Epoki romantyczne i nowożytne :W XIX-wiecznej epoce romantyzmu kompozytorzy tacy jak Beethoven, Brahms i Czajkowski jeszcze bardziej rozszerzyli rolę i możliwości techniczne wiolonczeli. W epoce nowożytnej na wiolonczeli nadal gra się jako wszechstronny instrument w muzyce klasycznej, jazzie, muzyce ludowej, popie i wielu innych gatunkach muzycznych.
Popularni soliści wiolonczeli :Niektórzy znani soliści wiolonczeli to:
– Pabla Casalsa
- Yo-Yo Mamo
– Juliana Lloyda Webbera
– Jacqueline du Pre
- Mścisław Rostropowicz
Wiolonczela jest ceniona za zdolność do wytwarzania szerokiej gamy ekspresji, od ciepłych i lirycznych melodii po mocne i dźwięczne dźwięki. Swoim niepowtarzalnym i urzekającym brzmieniem wzbogaca zarówno występy solowe, jak i sekcje orkiestrowe.