Zwrotki 1-3:
- Wiersz zaczyna się od zbierania drewna, symbolizującego surowce stanowiące podstawę bębna, podobnie jak różnorodne pochodzenie i pochodzenie narodu afrykańskiego.
- Brathwaite opisuje drewno jako „czarną skórę/naprężone”, nawiązując do afrykańskiego pochodzenia i idei akceptacji własnej tożsamości.
Zwrotki 4–5:
- Poeta podkreśla wspólnotowy charakter tworzenia bębnów, w którym spotykają się ludzie z różnych środowisk.
- Uderzanie skóry w drewno rezonuje z dźwiękiem bębnów.
Zwrotki 6–7:
- Brathwaite wspomina o „tajemniczym języku”, którym posługują się bębny, sugerując bogate tradycje ustne, języki i rytmy przekazywane przez kultury afrykańskie.
Zwrotki 8–10:
- Gdy drewno i skóra łączą się ze sobą, rodzi się bęben.
Zwrotki 11–12:
- Poeta podkreśla moc bębna, który „przywołuje nasze duchy do domu”, symbolizując związek między afrykańskimi społecznościami diaspory a ich przodkami.
Zwrotki 13–14:
- „Puls rytmu” słyszany podczas sesji perkusyjnych staje się jednoczącą siłą, przekraczającą granice czasowe i przestrzenne.
Zwrotki 15–18:
- Brathwaite zastanawia się nad znaczeniem bębna jako środka oporu, wyzwolenia i świętowania.
Ostatecznie „The Making of the Drum” podkreśla głęboką rolę sztuki, muzyki i praktyk społecznych w zachowaniu i wyrażaniu tożsamości kulturowej afrykańskiej diaspory. Bęben jest metaforą zbiorowego ducha, historii i siły wykutej dzięki wspólnym doświadczeniom i powiązaniom między pokoleniami.