1. Kamertony i pomiary naukowe:
- Na początku XIX wieku zaczęto stosować metody naukowe w celu dokładnego określenia wysokości dźwięków.
- W 1834 roku francuski fizyk Joseph Sauveur stworzył kamerton wytwarzający częstotliwość bliską 440 cykli na sekundę.
2. Wczesne standardy prezentacji:
- W połowie XIX wieku różne kraje miały swoje preferowane standardy częstotliwości, wahające się od około 430 do 450 cykli na sekundę.
- Na przykład Londyńskie Towarzystwo Filharmoniczne zastosowało A =428,6 cykli na sekundę, podczas gdy Konserwatorium Paryskie zastosowało A =439,2 cykli na sekundę.
3. Międzynarodowa Konferencja Pitchowa:
- W 1885 roku w Paryżu odbyła się Międzynarodowa Konferencja Pitchowa, której celem było omówienie standaryzacji tonu muzycznego.
- Na konferencji zaproponowano przyjęcie jako standardu A =435 cykli na sekundę, ale nie spotkało się to z powszechną akceptacją.
4. Wpływ tonu koncertowego:
- W praktyce pod koniec XIX wieku wysokość koncertów stopniowo rosła, napędzana chęcią jaśniejszych i głośniejszych występów w większych salach koncertowych i teatrach.
- Orkiestry i producenci instrumentów odpowiednio podnieśli wysokość strojenia.
5. Przyjęcie A =440 Hz:
- Na początku XX wieku skok A =440 cykli na sekundę (lub A440) stał się powszechnie stosowany i akceptowany w wielu krajach.
- Częściowo wynikało to z wpływu wpływowych muzyków, takich jak skrzypek i dyrygent orkiestry Henry Wood w Anglii.
6. Międzynarodowa normalizacja:
- Wreszcie w 1939 roku na spotkaniu Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO) formalnie przyjęto A440 jako międzynarodowy standard skoku.
- Decyzja została podjęta ze względu na powszechną akceptację A440 w środowisku muzycznym i jego praktyczną przydatność dla orkiestr, wokalistów i producentów instrumentów.
Od momentu powstania w 1939 roku, A440 pozostaje standardem muzycznym, zapewniającym spójne strojenie w różnych regionach i gatunkach muzycznych na całym świecie.