Symfonie 3, 5 i 9 Ludwiga van Beethovena:Symfonie te przesunęły granice klasycznej formy symfonicznej, wprowadzając innowacyjny język harmoniczny, ekspresję emocjonalną i zmiany strukturalne.
Symfonia fantastyczna Hectora Berlioza:Utwór ten prezentował podejście programowe, opowiadanie historii poprzez muzykę i wykorzystanie niekonwencjonalnych instrumentów.
Symfonie Johannesa Brahmsa:Symfonie Brahmsa łączyły formy klasyczne z ekspresją romantyczną, wywierając znaczący wpływ na gatunek poprzez rozwój tematyczny i orkiestrację.
II Symfonia i Symfonia Psalmów Igora Strawińskiego:Dzieła te wyznaczyły zwrot w kierunku modernizmu, charakteryzując się zawiłościami rytmicznymi, dysonansami i eksperymentalnymi orkiestracjami, które na nowo zdefiniowały symfonię jako współczesną formę.