1. Korzeń (R): To jest nuta, od której akord wziął swoją nazwę. Stanowi podstawę akordu.
2. Trzecia wielka (M3): Nuta ta leży trzy całe tony (kroki) powyżej nuty prymy. Dodaje charakterystyczne „durowe” brzmienie akordu.
3. Doskonała piąta (P5): Nuta ta znajduje się pięć półtonów (półtonów) powyżej nuty podstawowej. Dodaje pełni i równowagi akordowi.
Łącząc te nuty, powstaje akord durowy. Na przykład wspólne granie nut C, E i G tworzy akord C-dur, z C jako prymą, E jako tercją wielką i G jako kwintą doskonałą.
Interwały akordu durowego, zwłaszcza tercji wielkiej (cztery półtony) pomiędzy prymą a tercją i tercji małej (trzy półtony) pomiędzy tercją a kwintą, przyczyniają się do jego żywego i jasnego brzmienia.
Warto zauważyć, że akordy durowe są jedną z najczęściej używanych struktur harmonicznych w muzyce zachodniej i znacząco wpływają na ogólne brzmienie piosenek, melodii i progresji akordów.