1. Uderzenie w dzwon:
- W dzwon rurowy uderza się młotkiem lub młotkiem.
2. Wibracje:
- Po uderzeniu metalowa rurka lub cylinder wibruje ze swoją naturalną częstotliwością, powodując wydawanie dźwięku.
3. Fale stojące:
- Wibracje tworzą w rurze fale stojące. Fale stojące to stacjonarne wzory fal, które powstają, gdy fale odbite z obu końców rurki kolidują z falami pierwotnymi, tworząc określone częstotliwości rezonansowe.
4. Generowanie dźwięku:
- Gdy rura wibruje, popycha i ciągnie otaczające powietrze, tworząc fale dźwiękowe. Kształt i materiał tuby, a także jej wymiary i napięcie decydują o wysokości i tonie dźwięku.
5. Harmoniczne i alikwoty:
- Oprócz wysokości podstawowej wibracje tuby wytwarzają również harmoniczne i podteksty. Są to dodatkowe częstotliwości, które są powiązane z częstotliwością podstawową i jej towarzyszą, wzbogacając ogólny dźwięk.
6. Rezonans i trwałość:
- Dzwonek rurowy wibruje przez pewien czas po uderzeniu, podtrzymując dźwięk. Dzieje się tak dzięki energii zmagazynowanej w wibrującej rurze oraz jej właściwościom rezonansowym. Czas podtrzymania zależy od czynników takich jak materiał i kształt tuby, a także mechanizmów tłumiących zastosowanych w konstrukcji.
7. Struktura harmoniczna:
- Na barwę i charakterystykę tonalną dzwonów rurowych wpływają określone częstotliwości obecne w spektrum dźwięku, w tym wysokość podstawowa, harmoniczne i podteksty. Różne dzwony rurowe mają odrębne struktury harmoniczne, które przyczyniają się do ich niepowtarzalnych dźwięków.
8. Projekcja i zanik dźwięku:
- Dźwięk wytwarzany przez dzwony rurowe rozbrzmiewa rezonansowo w otaczającym środowisku. W miarę stopniowego zmniejszania się wibracji dźwięk zanika aż do momentu, w którym nie jest już słyszalny.