Otwieranie końcówki: Otwór szczytowy to odległość stroika od okładziny na samym czubku. Zwykle mierzy się go w tysięcznych calach (tysięczna część cala, w skrócie „ty”). Mniejsze otwory na końcówki tworzą bardziej skupiony i kontrolowany dźwięk, podczas gdy większe otwory na końcówki dają szersze i bardziej otwarte brzmienie.
Krzywa skierowana w stronę: Krzywa skierowana odnosi się do kształtu i konturu okładziny od czubka do tyłu ustnika. Różne krzywizny skierowane do przodu mogą wpływać na ton, intonację i reakcję saksofonu. Prostsza krzywa daje jaśniejszy i bardziej skupiony dźwięk, podczas gdy bardziej zaokrąglona krzywa daje cieplejsze i pełniejsze brzmienie.
Zaskoczenie: Przegroda to obszar znajdujący się bezpośrednio nad otworem końcówki. Pomaga ukierunkować przepływ powietrza i wpływa na sposób wibracji stroika. Wyższa przegroda stwarza większy opór i jaśniejszy dźwięk, podczas gdy niższa przegroda zapewnia mniejszy opór i ciemniejszy dźwięk.
Szyny: Szyny to dwie podniesione powierzchnie po obu stronach krzywizny zwróconej w stronę krzywizny. Zapewniają wsparcie stroikowi i wpływają na jego wibracje. Szersze szyny dają jaśniejszy dźwięk, podczas gdy węższe szyny dają ciemniejszy dźwięk.
Połączenie tych elementów w okładzinie ustnika określa ogólną charakterystykę gry na saksofonie. Wybór odpowiedniego okładziny ma kluczowe znaczenie dla uzyskania pożądanego dźwięku, projekcji i kontroli. Saksofoniści często eksperymentują z różnymi okładzinami, aby znaleźć to, które najlepiej odpowiada ich indywidualnemu stylowi gry i preferencjom muzycznym.