2. Wszechstronność: Wszechstronność fortepianu sprawiła, że doskonale nadawał się zarówno do gry solowej, jak i zespołowej. Pianiści mogli akompaniować sobie lub innym muzykom, a instrument można było wykorzystać do gry w szerokiej gamie stylów muzycznych, od ragtime'u, przez blues, po wczesny jazz.
3. Improwizacja: Wczesny jazz pozostawał pod silnym wpływem improwizacji, a fortepian stanowił idealną platformę do spontanicznej ekspresji muzycznej. Pianiści mogli wykorzystywać szeroką gamę nut i tonacji instrumentu do tworzenia improwizowanych solówek i akompaniamentów, co stało się charakterystyczną cechą jazzu.
4. Innowacje techniczne: Na przełomie XIX i XX wieku rozwinęły się nowe techniki gry na fortepianie i innowacje, takie jak użycie pedału podtrzymania oraz eksploracja różnych harmonii i rytmów. Pionierscy pianiści, tacy jak Jelly Roll Morton, James P. Johnson i Fats Waller, wykorzystali te innowacje, aby przesunąć granice pianina jazzowego i wpłynąć na rozwój gatunku.
5. Współpraca: Fortepian często służył jako instrument centralny we wczesnych zespołach i zespołach jazzowych. Pianiści współpracowali z innymi muzykami, takimi jak trębacze, klarneciści i perkusiści, aby stworzyć spójne i dynamiczne brzmienie. Ten wspólny aspekt fortepianu jazzowego pomógł ukształtować zbiorową i improwizacyjną naturę gatunku.
6. Wpływ na inne instrumenty: Innowacje i techniki opracowane dla fortepianu jazzowego miały znaczący wpływ na inne instrumenty jazzowe, a także na muzykę w ogóle. Pianiści tacy jak Art Tatum, Bud Powell i Thelonious Monk rozszerzyli harmoniczne i melodyczne możliwości improwizacji jazzowej, wpływając nie tylko na innych pianistów, ale także na saksofonistów, trębaczy i innych muzyków, którzy przyjęli i zaadaptowali ich pomysły.