- Kontrabas to największy i najniższy instrument strunowy w rodzinie skrzypiec. Zwykle ma około 1,8 metra wysokości i waży około 10–12 funtów (4,5–5,4 kilograma).
- Jest zbudowany z dużego drewnianego korpusu, długiej szyi i czterech strun. Struny są dostrojone do niskich tonów:E, A, D i G.
2. Struny i strojenie:
- W przeciwieństwie do innych instrumentów smyczkowych, struny kontrabasu nie są strojone w kwintach. Strojenie następuje w odstępach kwart (E-A), a następnie tercji (A-D-G).
- Struna o niskim E jest szczególnie gruba i wymaga siły do gry.
3. Technika gry:
- Kontrabasiści używają smyczka do wybrzmiewania długich nut, a także mogą szarpać struny palcami (pizzicato).
- Stosują technikę zwaną „pozycją kciuka”, w której kciukiem zatrzymuje struny wyżej na gryfie, umożliwiając dostęp do wyższych tonów.
4. Końcówka i regulacje:
- Kontrabas ma metalowy kolec zwany końcówką, który wystaje od spodu instrumentu. Gracz reguluje tę końcówkę, aby ustawić odpowiednią wysokość dla wygodnej gry.
5. Produkcja dźwięku:
- Duży korpus i długie struny kontrabasu wytwarzają ciepły, dźwięczny i głęboki dźwięk.
- Jest często używany do niskich harmonii, pulsu rytmicznego i melodii pomocniczych.
6. Rola w zespole:
- W ustawieniach orkiestrowych kontrabas jest podstawową częścią sekcji smyczkowej, zapewniającą podstawę i wspierającą harmonie.
- Odgrywa także istotną rolę w jazzie i innych gatunkach.
7. Instrument solowy:
- Kontrabas, mimo że jest przede wszystkim instrumentem pomocniczym, jest w stanie dokonać niezwykłych występów solowych zarówno w muzyce klasycznej, jak i współczesnej.
8. Znaczenie historyczne:
- Kontrabas ma korzenie sięgające XVI wieku i z biegiem czasu ewoluował, stając się integralną częścią muzyki klasycznej, jazzu, muzyki ludowej i wielu innych gatunków.
Cechy te sprawiają, że kontrabas jest wyjątkowym i żywotnym członkiem orkiestry, znanym z charakterystycznego niskiego brzmienia i wszechstronnej roli w różnych stylach muzycznych.