Kto był nauczycielem gry na skrzypcach?

Józef Joachim (28 czerwca 1831–15 sierpnia 1907) był węgierskim skrzypkiem, pedagogiem, kompozytorem i dyrygentem. Nazywany „węgierskim Orfeuszem” Joachim był jednym z najbardziej znanych i wpływowych skrzypków XIX wieku. Był dedykatorem Koncertu skrzypcowego a-moll op. 53 Antonína Dvořáka (1882) i II Koncertu skrzypcowego d-moll Maxa Brucha (1878), a obu dokonał prawykonań.

Joachim był cudownym dzieckiem i zadebiutował w wieku siedmiu lat. Studiował u Stanisława Serwaczyńskiego, a później u Ferdynanda Davida w Konserwatorium w Lipsku. Studiował także kompozycję u Moritza Hauptmanna.

Kariera Joachima jako solisty poprowadziła go po całej Europie, występował z wieloma czołowymi orkiestrami tamtych czasów. Był także muzykiem kameralnym i występował z wieloma czołowymi muzykami swoich czasów, w tym z Clarą Schumann, Johannesem Brahmsem i Josephem Hellmesbergerem seniorem.

Joachim był także oddanym pedagogiem, wykładał w Konserwatorium Wiedeńskim od 1869 do 1907. Był także założycielem Joachim Quartet, jednego z najsłynniejszych kwartetów smyczkowych tamtych czasów.

Joachim wywarł ogromny wpływ na rozwój gry na skrzypcach, a jego nauki wywarły ogromny wpływ na skrzypków na całym świecie. Uważany jest za jednego z najwybitniejszych skrzypków wszechczasów, a jego dziedzictwo do dziś inspiruje i kształci muzyków.