W wierszu Keats zwraca się do greckiej urny i komentuje piękno i emocje, jakie ona wywołuje. Cytat odnosi się do muzyki, która jest sugerowana lub przedstawiona na urnie, ale w rzeczywistości nie jest słyszana. Keats sugeruje, że muzyka, która pozostaje niesłyszalna, istniejąca jedynie w wyobraźni obserwatora, może nieść jeszcze większe piękno niż muzyka, którą można usłyszeć.
Cytat można również interpretować szerzej, sugerując, że rzeczy, których nie możemy poznać ani doświadczyć bezpośrednio, mogą kryć w sobie więcej tajemnicy, intrygi i piękna niż rzeczy, które możemy. Zachęca do kontemplacji i doceniania tego, co nie jest bezpośrednio dostępne naszym zmysłom oraz podkreśla siłę wyobraźni i introspekcji.