1. Pitagoras (ok. 570 - 495 p.n.e.):Pitagoras uważany jest za jednego z pierwszych pionierów teorii muzyki. Badał matematyczne zależności między interwałami muzycznymi i opracował koncepcję skali pitagorejskiej, która opiera się na stosunkach liczb całkowitych. Jego praca położyła podwaliny pod zrozumienie współbrzmienia i dysonansu.
2. Starożytni greccy muzycy (VI - IV wiek p.n.e.):Greccy filozofowie i muzycy, tacy jak Pitagoras, Arystoksen i Archytas, wnieśli znaczący wkład w teorię harmonii. Zbadali zastosowanie skal, interwałów, struktur melodycznych i koncepcji etosu (emocjonalnego wpływu muzyki).
3. Guido z Arezzo (ok. 995 - 1050 n.e.):Guido z Arezzo był benedyktyńskim mnichem i teoretykiem muzyki, któremu często przypisuje się rozwój solmizacji, systemu używania sylab (Do, Re, Mi, Fa, Sol, La) do reprezentowania nut. System ten odegrał kluczową rolę w nauczaniu i rozumieniu harmonii w muzyce zachodniej.
4. Johannes Tinctoris (ok. 1435 - 1511):Tinctoris był flamandzkim kompozytorem, teoretykiem i pedagogiem muzyki. Napisał kilka traktatów na temat teorii muzyki i harmonii, w tym „Liber De Arte Contrapuncti” (Sztuka kontrapunktu), w których omawiał zasady harmoniczne i techniki kontrapunktowe.
5. Josquin des Prez (ok. 1450 - 1521):Josquin des Prez był kompozytorem francusko-flamandzkim, uważanym za jednego z najbardziej wpływowych kompozytorów okresu renesansu. Przyczynił się do rozwoju złożoności harmonicznej w polifonicznej muzyce wokalnej, prezentując zaawansowane progresje akordów i techniki prowadzenia głosu.
6. Jean-Philippe Rameau (1683 - 1764):Rameau był francuskim kompozytorem, teoretykiem muzyki i organistą znanym ze swojego wkładu w teorię muzyki, szczególnie w dziedzinie harmonii. W 1722 roku opublikował „Traité de l'Harmonie” (Traktat o harmonii), w którym przedstawił swoją teorię harmonii opartą na koncepcji basu podstawowego.
7. Johann Sebastian Bach (1685 - 1750):Bach, jeden z najwybitniejszych kompozytorów okresu baroku, rozwinął sztukę harmonii na niespotykany wcześniej poziom. Jego muzyka wykazała głębokie zrozumienie i wykorzystanie zasad harmonicznych, złożonych progresji akordów i zawiłego prowadzenia głosu, szczególnie w jego dziełach polifonicznych, takich jak „Well-Tempered Clavier” i różne fugi.
8. XIX-wieczni kompozytorzy klasyczni i romantyczni:Przez cały XIX wiek kompozytorzy tacy jak Ludwig van Beethoven, Franz Schubert, Frédéric Chopin i Johannes Brahms nadal przesuwali granice harmonii, odkrywając nowe możliwości harmoniczne i poszerzając język tonalny muzyki zachodniej .
Rozwoju harmonii nie przypisywano wyłącznie pojedynczej osobie, ale raczej zbiorowemu wysiłkowi i ewolucji idei muzycznych na przestrzeni wieków. Wielu muzyków, teoretyków i kompozytorów wniosło swoją wiedzę, kreatywność i innowacje, aby ukształtować dzisiejszą sztukę harmonii.