Życie Roberta przybiera nieoczekiwany obrót, gdy poznaje tajemniczą młodą kobietę o imieniu Clara, którą pociąga jego muzyka i sposób, w jaki gra na pianinie. Clara staje się dla Roberta źródłem inspiracji, a ich połączenie pomaga mu na nowo odkryć życiową pasję.
Fortepian eksploruje także koncepcję „strojenia”, zarówno w kontekście muzyki, jak i relacji międzyludzkich. Zawód Roberta jako stroiciela fortepianów wymaga od niego uważnego słuchania i dokonywania drobnych poprawek, aby osiągnąć idealną harmonię. Ta metafora rozciąga się na jego relacje z Klarą i jego własny wewnętrzny świat, gdzie uczy się wprowadzać zmiany, aby znaleźć harmonię i równowagę w swoim życiu.
Pisma Gibbonsa są sugestywne i liryczne, dostarczając czytelnikowi żywych wrażeń zmysłowych. Tematyka powieści została zgłębiona z głębią i wrażliwością, oferując czytelnikom wciągającą podróż w głąb ludzkiej kondycji. Fortepian to historia, która chwyta za serce i pozostaje w pamięci jeszcze długo po jej przeczytaniu.