Wynalazek druku muzycznego w XV wieku wywarł głęboki wpływ na kompozytorów, wydawców muzycznych i wykonawców epoki renesansu. Przed pojawieniem się druku muzykę pisano ręcznie, co było żmudnym i czasochłonnym procesem, który ograniczał dokładność kopii i w związku z tym utrudniał szeroką dystrybucję złożonych kompozycji polifonicznych w okresie renesansu.
Dzięki drukowaniu nut można było masowo produkować partytury, co umożliwiło standaryzację i rozpowszechnianie muzyki wśród szerszej publiczności. To znacznie zwiększyło dostępność i dystrybucję muzyki, umożliwiając nawet tym, których nie było stać na kopistę, na posiadanie i studiowanie nowych utworów. W rezultacie kompozytorzy mogli dotrzeć do większej publiczności, poszerzając swoje wpływy i zachęcając do artystycznych innowacji.
Wpływ druku muzycznego był szczególnie znaczący dla obiegu muzyki polifonicznej, złożonego stylu, który zyskiwał coraz większą popularność w okresie renesansu. Partytury drukowane pozwalały na dokładne oddanie skomplikowanych linii melodycznych, kontrmelodii i innych faktur polifonicznych, natomiast kopie pisane ręcznie często zawierały błędy lub pominięcia, które mogły zniekształcić intencje kompozytora.
Ponadto druk nutowy ułatwił publikację traktatów teoretycznych i podręczników muzycznych, co dodatkowo przyczyniło się do rozwoju teorii muzyki i kompozycji. Umożliwiło to kompozytorom i muzykom dzielenie się wiedzą na temat technik muzycznych, sprzyjając większej wymianie pomysłów i innowacji w społeczności muzycznej.
Podsumowując, wynalazek druku muzycznego był niewątpliwie jednym z najbardziej wpływowych wynalazków renesansu, który zrewolucjonizował sposób komponowania, udostępniania, przechowywania i rozpowszechniania muzyki oraz zasadniczo zmienił krajobraz komponowania i edukacji muzycznej w tym kluczowym okresie.