Natura perkusyjna :Perkusyjny charakter fortepianu pozwolił muzykom ragtime'owym tworzyć rytmiczne wzory i synkopy niezbędne dla tego gatunku. Pianiści mogliby używać staccato, akcentowanych nut, aby uzyskać charakterystyczny „nierówny” dźwięk i podkreślić nietypowe rytmy.
Zakres dynamiki :Zakres dynamiki fortepianu, zdolny do wytwarzania zarówno cichych, jak i głośnych dźwięków, umożliwił muzykom ragtime'owym osiągnięcie subtelnych niuansów w swojej grze. Potrafili stworzyć kontrasty pomiędzy zawiłymi, synkopowanymi rytmami lewej ręki i lirycznymi melodiami prawej ręki.
Elastyczność improwizacji :Ragtime zachęcał do dużej ilości improwizacji. Wszechstronność fortepianu pozwoliła muzykom na natychmiastowe eksperymentowanie z różnymi wzorami, wariacjami i ozdobami. Ta swoboda improwizacji była kluczowa dla istoty ragtime'u.
Dostępność i dostępność :Fortepiany były stosunkowo dostępne dla muzyków, zwłaszcza w porównaniu z innymi instrumentami tamtego okresu. Ich obecność w domach, salonach i miejscach publicznych uczyniła z nich wygodny wybór do występów i kompozycji ragtime.
Możliwość dostosowania do różnych ustawień :Popularność Ragtime przeniosła się z rogów ulic do salonów, teatrów i sal koncertowych. Możliwość dostosowania fortepianu do różnych ustawień pozwoliła ragtimeowi przekroczyć granice i przypaść do gustu szerszej publiczności.
Kontekst kulturowy :Fortepian miał znaczące znaczenie kulturowe w społecznościach afroamerykańskich w czasach, gdy pojawił się ragtime. Służył jako symbol edukacji i wyrafinowania i często był używany jako sposób dzielenia się dziedzictwem kulturowym.
Podsumowując, perkusyjny charakter fortepianu, zakres dynamiki, dostępność, elastyczność improwizacji i możliwości adaptacji sprawiły, że stał się on preferowanym instrumentem muzyki ragtime. Stało się integralną częścią rozwoju, ekspresji i wpływu kulturowego gatunku.