Epoka baroku (1600-1750):W muzyce barokowej stosowano homofonię w celu stworzenia jednolitego i spójnego brzmienia. Osiągnięto to poprzez to, że wszystkie głosy lub instrumenty grały ten sam rytm i melodię, często z towarzyszącymi im prostymi akordami.
Epoka klasyczna (1750-1820):Homofonia była nadal używana w muzyce klasycznej, ale często była łączona z innymi teksturami, takimi jak polifonia. Stworzyło to bardziej zróżnicowany i interesujący dźwięk.
Era romantyzmu (1820-1900):Homofonia była nadal używana w muzyce romantycznej, ale często była używana w połączeniu z innymi teksturami, takimi jak kontrapunkt i harmonia. Stworzyło to bardziej złożone i wyraziste brzmienie.
Era nowożytna (1900-obecnie):Homofonia jest nadal używana we współczesnej muzyce, ale często jest używana w połączeniu z innymi teksturami, takimi jak polifonia, kontrapunkt i harmonia. Tworzy to bardziej eksperymentalny i zróżnicowany dźwięk.