Zależność pomiędzy napięciem struny a częstotliwością można zrozumieć za pomocą wzoru:
$$f =\sqrt{\frac{T}{\mu L}}$$
- \(f\) to częstotliwość wibracji
- \(T\) to napięcie struny
- \(\mu\) (mu) to masa na jednostkę długości struny
- \(L\) to długość wibrującej struny
Ze wzoru widzimy, że częstotliwość jest wprost proporcjonalna do pierwiastka kwadratowego naprężenia, co oznacza, że wraz ze wzrostem napięcia rośnie częstotliwość wibracji.
Dodatkowo naciągnięcie sznurka zwiększa także jego sztywność. Sztywniejsza struna jest bardziej odporna na odkształcenia, co prowadzi do większej siły przywracającej, gdy jest szarpana lub wyginana. Ta zwiększona siła przywracająca powoduje, że struna oscyluje z wyższą częstotliwością.
Wzajemne oddziaływanie napięcia i sztywności określa wysokość i barwę dźwięku skrzypiec. Regulując napięcie strun, skrzypkowie mogą osiągnąć precyzyjną intonację i stworzyć bogatą różnorodność tonów i ekspresji w swojej muzyce.