Śpiew był dominującą formą ekspresji muzycznej wśród zniewolonych jednostek, często wyłaniającą się z zajęć społecznych, takich jak praca lub spotkania religijne. W szczególności duchowość odegrała kluczową rolę w wyrażaniu wiary i odporności, które napędzały zniewoloną społeczność. Wiele osób duchownych posługiwało się zakodowanym językiem, zapewniając wywrotowy kanał wyrażania niezadowolenia lub aspiracji wolnościowych.
Muzyka stała się nie tylko narzędziem wyrażania emocji, ale także narzędziem oporu i wzmocnienia. Bębnienie, które często było wplecione w praktyki duchowe, odegrało istotną rolę w budowaniu solidarności i organizowaniu oporu. Rytmy i melodie niosły ze sobą istotne przesłania, przekazując informacje o planowanych powstaniach, ucieczkach i taktyce organizacji.
Warto zauważyć, że muzyka nie ograniczała się do miejsc prywatnych lub tajnych. Zniewolone jednostki używały go jako środka komunikacji z szerszym społeczeństwem, w pewnym stopniu niwelując podziały rasowe. Pojawienie się gatunków muzycznych, na które duży wpływ miał wkład zniewolonych artystów, takich jak blues i jazz, pokazało ich pomysłowość, kreatywność i determinację w utrzymaniu obecności kulturalnej pomimo odczłowieczających okoliczności.
Ogólnie rzecz biorąc, muzyka nie tylko zapewniała zniewolonym emocjonalne pocieszenie, ale także wzmacniała więzi społeczne, inspirowała opór i oferowała nowe możliwości wyrażania siebie i wywierania wpływu na szersze społeczeństwo. Była to znacząca siła, która przekroczyła granice niewoli i potwierdziła ich człowieczeństwo, kreatywność i wytrwałość ducha.