Suling to rodzaj bambusowego fletu, na którym tradycyjnie gra się w indonezyjskich orkiestrach gamelanowych, które składają się z zespołów perkusyjnych, gongów i metalofonów. Jest zwykle wykonany z czarnego bambusa i ma prostą konstrukcję, o cylindrycznym kształcie, otwartym na obu końcach i zazwyczaj ma siedem otworów na palce i jeden otwór na kciuk.
Suling to jeden z najstarszych instrumentów muzycznych znanych ludzkości. Znaleziono go na starożytnych indonezyjskich stanowiskach archeologicznych datowanych na I wiek naszej ery. Jest przedstawiony na płaskorzeźbach na Candi Borobudur, buddyjskim pomniku z IX wieku w środkowej Jawie w Indonezji. Sugeruje to, że suling jest częścią indonezyjskiej kultury muzycznej od co najmniej 2000 lat.
Na przestrzeni wieków suling stał się ważnym instrumentem w różnych regionach Indonezji. Różne zespoły gamelanowe i regionalne orkiestry wykorzystują suling jako główny instrument melodyczny. Jest szeroko stosowany w gamelanie jawajskim, balijskim i sundajskim, gdzie często gra się na nim razem z innymi tradycyjnymi instrumentami, takimi jak kendang (bęben), gong i płeć (metalofon).
Oprócz zastosowania w gamelanie, suling jest również odtwarzany w całej Indonezji w muzyce ludowej i popularnej, zarówno tradycyjnej, jak i współczesnej. Jego wyraziste i wszechstronne brzmienie sprawia, że jest to ulubiony instrument do występów solowych i improwizacji, pozwalający na szeroką gamę stylów muzycznych i interpretacji.
Dziś suling nadal jest symbolem indonezyjskiego dziedzictwa muzycznego i pozostaje istotną częścią bogatych i różnorodnych tradycji muzycznych kraju. Zyskał także międzynarodowe uznanie i jest używany przez muzyków na całym świecie, przyczyniając się do globalnej popularności indonezyjskiej muzyki i kultury.